رندر تازه بی ام و ام۳ تورینگ با قلب بنزینی و چهره نو

یک استیشن واگن را تصور کنید که غرش می‌کند. رنگ زرد درخشان، رینگ‌هایی با پره‌های طلایی که زیر آفتاب برق می‌زنند، و دیفیوزری که انگار از یک تخته موج‌سواری فیبرکربنی تراش خورده است. این همان صحنه‌ای است که نیکیتا چوئیکو، هنرمندی که در فضای آنلاین با نام kelsonik شناخته می‌شود، با پیکسل‌ها خلق کرده است: یک بی‌ام‌و ام۳ تورینگ خیالی که زبان طراحی نویه کلاسه را با قلبی درون‌سوز ترکیب می‌کند.

وقتی گرافیک رایانه‌ای به آزمایشگاه طراحی تبدیل می‌شود

بی‌ام‌و از هر سو تحت فشار است. مرسدس ای‌ام‌جی به‌تازگی جانشین برقی جی‌تی کوپه چهاردر را معرفی کرده که واکنش‌های متفاوتی برانگیخته است، در حالی که آئودی بی‌سروصدا نسل سوم کیو۷ و یک شاسی‌بلند فول‌سایز کیو۹ را آماده می‌کند. پاسخ بی‌ام‌و تا امروز عمل‌گرایانه بوده است: تریم‌های تازه و مدل‌های به‌روزرسانی‌شده، اصلاح قیمت آی‌ایکس۳ و سری ۷ در استرالیا، و ام۲ مدل ۲۰۲۷ که با سامانه ام ایکس‌درایو بسیار مورد انتظار است. با این حال، رندرهای مفهومی هنرمندانی مانند kelsonik کارکردی متفاوت دارند: آن‌ها امکان‌ها را به تصویر می‌کشند، نشانه‌های بصری را می‌آزمایند و بحث عمومی را داغ می‌کنند.

رویکرد kelsonik آزادانه از زیبایی‌شناسی نویه کلاسه الهام می‌گیرد، زبانی که بی‌ام‌و آن را در نسل بعدی محصولات خود گسترش می‌دهد. این رندر تناسبات و امضای نوری ال‌ای‌دی آشنا را حفظ می‌کند، سپس بازنویسی عضلانی‌تری را برای بخش ام بی‌ام‌و به نمایش می‌گذارد: ورودی‌های بزرگ روی سپر، دریچه‌های جانبی تهاجمی و جزئیات آشکار فیبرکربن. همه چیز برای بدنه تورینگ تنظیم شده است، خط سقف کشیده‌تر شده و فضای بار برجسته‌تر به نظر می‌رسد، اما حال‌وهوای کلی کاملا عملکردمحور است. در عقب، طراحی تازه چراغ‌ها، یک دیفیوزر عظیم فیبرکربنی و چهار خروجی اگزوز دیده می‌شود که تأکید دارند این واگن همان‌قدر که کاربردی است، می‌تواند غرش هم داشته باشد.

جادوی این طرح در جزئیات آن نهفته است. نمای جلو یادآور چهره نویه کلاسه سدان آی۳ است، اما برای نیازهای جریان هوا و خنک‌کاری بازطراحی شده. نتیجه بیشتر باورپذیر است تا فانتزی. و آن رینگ‌های آلیاژی طلایی با طرح وای؟ بی‌تردید سلیقه‌ها را دوپاره می‌کنند. برخی آن‌ها را نشانه جسارت می‌دانند. برخی دیگر آن را بازی هوشمندانه طراح با تضادها می‌بینند: تزئینات مشکی ساتن، قطعات آیرودینامیکی فیبرکربن نمایان و ترکیب زرد و طلایی که حاضر نیست در پس‌زمینه محو شود.

چرا این رندرها اهمیت دارند؟ چون پرسشی را پیش می‌کشند که خودروسازان با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند: چگونه می‌توان شخصیت پرقدرت و سنتی خودروهای درون‌سوز را زنده نگه داشت، در حالی که معماری پلتفرم‌ها و راهبردهای برقی‌سازی در حال تغییر است. بی‌ام‌و آشکارا از مسیری دوگانه سخن گفته است، مدل‌های ام برقی در کنار نسخه‌های درون‌سوز یا هیبریدی. هنرمندانی مانند kelsonik یکی از شکل‌های احتمالی این تعادل را روی جاده ترسیم می‌کنند.

نشان تورینگ در تاریخ بی‌ام‌و وزن ویژه‌ای دارد. موفقیت ام۵ تورینگ در برخی بازارها نشان داد که برای استیشن واگن‌هایی با ترکیب کاربرد روزمره و مهندسی پرفورمنس، تقاضای واقعی وجود دارد. اگر بی‌ام‌و این بار تصمیم بگیرد ام۳ تورینگ را به آمریکای شمالی بیاورد، این حرکت فقط نوستالژیک نخواهد بود. چنین خودرویی می‌تواند بیانیه‌ای درباره چندمنظوره بودن باشد: خودرویی سریع، کاربردی و بی‌تردید متعلق به دنیای بی‌ام‌و.

پس این ماجرا ما را به کجا می‌رساند؟ رندرها نقشه تولید نیستند. اما گفت‌وگوها را جهت می‌دهند و حتی می‌توانند تیم‌های طراحی را تحت تأثیر قرار دهند. چه بی‌ام‌و این زبان بصری خاص را دنبال کند و چه نه، تصویر kelsonik یادآوری می‌کند که نویه کلاسه می‌تواند با نگاهی تهاجمی‌تر و نزدیک‌تر به حس مکانیکی خودروهای کلاسیک تفسیر شود. این یک تمرین طراحی است که می‌پرسد: آیا روح یک خودروی ام درون‌سوز می‌تواند در خانواده‌ای از خودروها دوام بیاورد که روزبه‌روز بیشتر با باتری و نرم‌افزار تعریف می‌شوند؟

نظرها متفاوت خواهد بود. بعضی‌ها پالت رنگی جسورانه و فیبرکربن نمایان را تحسین می‌کنند. برخی دیگر یک ام تورینگ آرام‌تر و ظریف‌تر را ترجیح می‌دهند. دقیقا نکته همین‌جاست. طراحی خوب واکنش برمی‌انگیزد. بازخورد می‌طلبد. بحث‌هایی را آغاز می‌کند، هم آنلاین و هم در دنیای واقعی، درباره اینکه نسل بعدی خودروهای پرفورمنس بی‌ام‌و باید چه حسی داشته باشند.

به نظر شما این بازآفرینی زرد و طلایی باید راهی جاده شود؟ یا ام۳ تورینگ بهتر است خویشتن‌دار بماند و اجازه دهد عملکرد، بی‌نیاز از جلوه‌گری، خودش سخن بگوید؟ در هر صورت، این رندر یادآور می‌شود که حتی در دوران برقی‌سازی، هنوز هم تخیل است که مسیر گفت‌وگو را پیش می‌برد.