نتایج آزمون رسمی سایبرکب تسلا؛ کم مصرف ترین خودروی برقی

خودرویی برقی را تصور کنید که آن‌قدر در مصرف انرژی صرفه‌جو است که با تنها یک کیلووات ساعت، حدود شش مایل حرکت می‌کند. شاید شبیه اغراق تبلیغاتی به نظر برسد، اما این‌طور نیست.

پرونده ثبت‌شده در سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا برای سایبرکب دو نفره تسلا، بی‌سروصدا همان چیزی را تأیید کرد که این شرکت پیش‌تر به آن اشاره کرده بود: این خودرو یک ابرخودروی پرمصرف نیست، بلکه آزمایشی جدی در بهره‌وری بسیار بالا است که برای یک مأموریت مشخص ساخته شده؛ جابه‌جایی انسان‌ها، نه ثبت رکورد در پیست.

باتری کوچک، پیمایش بزرگ

نتایج آزمایشگاهی نشان می‌دهد این خودرو از یک بسته باتری لیتیوم یونی ۳۲۶ ولتی با ظرفیت ۱۴۶ آمپرساعت استفاده می‌کند که در مجموع حدود ۴۸ کیلووات ساعت انرژی قابل استفاده فراهم می‌سازد. در آزمون‌های آزمایشگاهی، سایبرکب به پیمایش ۴۱۸٫۲ مایل، معادل ۶۷۳ کیلومتر، دست یافت. پس از اعمال تعدیل استاندارد سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا، این عدد به حدود ۲۹۰ مایل، معادل ۴۶۷ کیلومتر برد رسمی می‌رسد؛ نتیجه‌ای که بیش از اندازه باتری، مدیون بسته‌بندی هوشمندانه و وزن پایین خودرو است.

اعداد سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا به مصرف ۱۶۵ وات ساعت در هر مایل اشاره دارند، یعنی حدود ۶ مایل با هر کیلووات ساعت؛ رقمی که سایبرکب را به کم‌مصرف‌ترین خودروی تولیدی ثبت‌شده تبدیل می‌کند.

در بخش فنی، یک موتور تکی نصب‌شده در محور جلو قرار دارد که توان آن ۲۱۹ اسب بخار اعلام شده است. خیره‌کننده نیست، اما کافی است. آن را یک شاتل شهری در نظر بگیرید، نه خودرویی برای پیچ‌وخم‌های آخر هفته. تسلا می‌تواند شتاب‌گیری را آرام و متین تنظیم کند؛ انتخابی منطقی برای خودرویی که قرار است در نقش رباتاکسی فعالیت کند.

وزن اهمیت زیادی دارد. سایبرکب حدود ۳٬۱۱۳ پوند، معادل ۱٬۴۱۲ کیلوگرم وزن دارد؛ یعنی نزدیک به ۴۰۰ پوند، معادل ۱۸۰ کیلوگرم سبک‌تر از مدل ۳ دیفرانسیل عقب خود تسلا. همین جرم کمتر، در کنار آیرودینامیک دقیق و تصمیم‌های مهندسی متمرکز بر سرنشینان به جای راننده، بخش عمده‌ای از بهبود بهره‌وری را توضیح می‌دهد.

مقایسه بهره‌وری در اینجا اهمیت ویژه‌ای دارد. با مصرفی در حدود ۶ مایل بر کیلووات ساعت، سایبرکب از دیگر خودروهای برقی فوق‌بهینه جلو می‌زند و حتی اهداف داخلی اولیه تسلا را هم پشت سر می‌گذارد. زمانی که توسعه این خودرو آغاز شد، تسلا حدود ۵٫۵ مایل بر کیلووات ساعت را هدف گرفته بود. پرونده رسمی نشان می‌دهد این هدف پشت سر گذاشته شده است.

البته این رویکرد بدون مصالحه نیست. چیدمان دو نفره سایبرکب و کابین کم‌ارتفاع آن باعث می‌شود ورود و خروج از خودرو با مینی‌ون‌های بلند و آسان‌دسترسی که برخی ناوگان‌های خودران ترجیح می‌دهند متفاوت باشد. راحتی، کاربردپذیری و اقتصاد کرایه همگی در این موضوع اثرگذار خواهند بود که آیا شهرها و مسافران، سایبرکب را در مقیاس گسترده به عنوان رباتاکسی می‌پذیرند یا نه.

تسلا سایبرکب را برای برنامه‌های رباتاکسی خود آماده می‌کند؛ مسیری که پس از دریافت مجوزهای سطح ۴ برای برخی خودروها در حوزه‌های قضایی مشخص دنبال شده است. این شرکت جدول زمانی بلندپروازانه‌ای تعیین کرده و تولید انبوه در سال ۲۰۲۷ را هدف گرفته است، با برنامه‌ای برای وارد کردن تعداد زیادی از این خودروها به ناوگان خدماتی. اینکه اپراتورها و مسافران این رویکرد را به پلتفرم‌های متعارف‌تر و بلندتر ترجیح دهند یا نه، هنوز پرسشی باز است.

جمع‌بندی این است که تیتر اصلی سایبرکب نه قدرت خام است و نه باتری عظیم. این خودرو تمرینی در انجام کار بیشتر با منابع کمتر است؛ مجموعه‌ای از انتخاب‌های مهندسی که یک باتری نسبتاً کوچک را به بردی پیشرو در کلاس خود می‌رساند. برای شهرهایی که بهره‌وری انرژی و میزان استفاده از خودرو را در اولویت قرار می‌دهند، این می‌تواند یک نقطه عطف باشد. برای مسافرانی که دسترسی آسان و فضای داخلی را مهم‌تر می‌دانند، پاسخ نهایی بعداً مشخص خواهد شد؛ در کیلومترهای پیموده‌شده و سفرهای تکمیل‌شده.