نقش ژنتیک در افزایش کلسترول با رژیم کم کربوهیدرات

پژوهشی تازه نشان می‌دهد ژنتیک می‌تواند توضیح دهد چرا رژیم کم‌کربوهیدرات و پرچرب در برخی افراد باعث افزایش کلسترول ال‌دی‌ال می‌شود و در برخی دیگر نه.

.5 دیدگاه
نقش ژنتیک در افزایش کلسترول با رژیم کم کربوهیدرات

6 دقیقه

دنبال کردن در گوگل

ممکن است دو نفر از یک برنامه غذایی یکسان کم‌کربوهیدرات و پرچرب پیروی کنند، اما نتیجه آزمایش‌هایشان کاملا متفاوت باشد. یکی پس از دیدن آزمایش خون خود با خیال راحت نفس می‌کشد. دیگری با افزایش کلسترول ال‌دی‌ال روبه‌رو می‌شود و از خود می‌پرسد کجای مسیر اشتباه بوده است. این نتیجه دوگانه مدت‌ها هم پزشکان و هم افرادی را که رژیم می‌گیرند سردرگم کرده است. اکنون پژوهش‌های تازه نشان می‌دهد تفاوت‌های ژنتیکی می‌تواند یکی از قطعات مهم این معما باشد.

وقتی یک رژیم غذایی دو چهره متفاوت دارد

رژیم‌های کم‌کربوهیدرات معمولا کربوهیدرات را با چربی جایگزین می‌کنند. بسیاری از نسخه‌های این رژیم‌ها باعث افزایش مصرف چربی اشباع می‌شوند. چربی اشباع می‌تواند کلسترول لیپوپروتئین کم‌چگالی یا همان ال‌دی‌ال را بالا ببرد؛ شاخصی مهم که با خطر بیماری‌های قلبی عروقی ارتباط دارد. با این حال، مطالعات و تجربه‌های فردی نشان داده‌اند که پاسخ بدن افراد بسیار متفاوت است: در برخی افراد ال‌دی‌ال تغییر چندانی نمی‌کند، اما در برخی دیگر به شکل محسوسی بالا می‌رود. به نظر می‌رسد اینکه فرد در کدام سوی این طیف قرار بگیرد، تا حد زیادی تحت تاثیر ژن‌های موروثی اوست.

پژوهشگرانی که داده‌های کارآزمایی تصادفی دایت‌فیتس را بررسی کردند، به سراغ همین تفاوت‌ها رفتند. در این مطالعه بیش از ۶۰۰ بزرگسال شرکت داشتند و طی یک سال، یک رژیم کم‌کربوهیدرات سالم با یک رژیم کم‌چربی سالم مقایسه شد. در بسیاری از پیامدها، عملکرد دو گروه مشابه بود. اما زمانی که پژوهشگران نوع رژیم غذایی را با داده‌های ژنتیکی ۴۳۱ شرکت‌کننده ترکیب کردند، الگوی روشن‌تری پدیدار شد.

ژن‌ها، چربی اشباع و پاسخ کلسترول

این تیم از یک امتیاز چندژنی استفاده کرد؛ عددی واحد که هزاران تغییر ژنتیکی کوچک مرتبط با سطح مادام‌العمر ال‌دی‌ال را بازتاب می‌دهد. افرادی که امتیاز چندژنی بالاتری برای افزایش ال‌دی‌ال داشتند، بیشتر احتمال داشت هنگام پیروی از رژیم کم‌کربوهیدرات با افزایش ال‌دی‌ال مواجه شوند، به‌ویژه زمانی که رژیم آن‌ها چربی اشباع بیشتری داشت. به زبان ساده: استعداد ژنتیکی در برخی افراد اثر چربی اشباع بر ال‌دی‌ال را تشدید می‌کرد.

این تعامل در میان شرکت‌کنندگانی که در گروه رژیم کم‌چربی قرار داشتند دیده نشد. به بیان دیگر، مصرف چربی اشباع به‌تنهایی نمی‌توانست تغییر ال‌دی‌ال را به‌طور کامل توضیح دهد؛ زیست‌شناسی موروثی شدت پاسخ بدن را تغییر می‌داد. این یافته کمک می‌کند بفهمیم چرا دو نفر ممکن است پس از امتحان کردن یک راهبرد تغذیه‌ای مشابه، تجربه‌هایی کاملا متضاد گزارش کنند.

این مطالعه چگونه به این نتیجه رسید

مطالعه دایت‌فیتس در ابتدا برای بررسی ژنتیک طراحی نشده بود. با این حال، تخصیص تصادفی شرکت‌کنندگان و داده‌های دقیق غذایی آن را به مجموعه‌داده‌ای مناسب برای بررسی این پرسش تبدیل کرد که چه کسانی ممکن است در برابر تغییرات کلسترول ناشی از رژیم غذایی آسیب‌پذیرتر باشند. پژوهشگران سطح ال‌دی‌ال اولیه را با سطح آن در شش ماه مقایسه کردند، سپس مدل‌سازی کردند که نوع رژیم، میزان گزارش‌شده مصرف چربی اشباع و خطر چندژنی چگونه در کنار هم تغییرات را پیش‌بینی می‌کنند.

امتیاز چندژنی در عمل به چه معناست

  • امتیاز چندژنی اثرهای کوچک بسیاری از تغییرات ژنتیکی در سراسر ژنوم را تجمیع می‌کند.
  • این امتیاز نتیجه‌ای قطعی را تضمین نمی‌کند؛ بلکه احتمال رخداد و شدت احتمالی پاسخ را تغییر می‌دهد.
  • این امتیازها ابزارهایی احتمالاتی هستند که می‌توانند قضاوت بالینی و آزمایش‌های معمول را تکمیل کنند، اما جایگزین آن‌ها نمی‌شوند.

نکته مهم این است که این تحلیل از امکان پیش‌بینی‌پذیری سخن می‌گوید. اگر فردی یک نمایه ژنتیکی به ارث برده باشد که او را مستعد ال‌دی‌ال بالاتر کند، یک برنامه کم‌کربوهیدرات سرشار از چربی اشباع می‌تواند ال‌دی‌ال او را بیش از فردی که این نمایه را ندارد افزایش دهد.

پیامدهای عملی برای تغذیه شخصی‌سازی‌شده

پزشکان و افراد علاقه‌مند به تغذیه باید چه برداشتی داشته باشند؟ نخست اینکه گزاره‌های کلی و مطلق درباره رژیم‌ها گمراه‌کننده‌اند. هم تجربه واقعی افراد و هم کارآزمایی‌های تصادفی نشان می‌دهند پاسخ بدن به رژیم غذایی یکسان نیست. دوم اینکه آزمایش ژنتیک می‌تواند به شناسایی افرادی کمک کند که در معرض خطر بالاتر پاسخ نامطلوب ال‌دی‌ال هستند و به پزشکان امکان دهد توصیه‌ها را دقیق‌تر تنظیم کنند. سوم اینکه تا زمانی که آزمایش ژنتیک به روالی رایج تبدیل شود، ایمن‌ترین کار این است که پس از تغییرات غذایی قابل‌توجه، سطح چربی خون پایش شود.

برای کسانی که رویکرد کم‌کربوهیدرات را ترجیح می‌دهند، منبع چربی غذایی اهمیت زیادی دارد. غذاهای سرشار از چربی‌های غیراشباع، مانند روغن زیتون، مغزها، دانه‌ها و آووکادو، در مقایسه با غذاهای پرچرب اشباع مانند کره، بخش‌های پرچرب گوشت قرمز و برخی گوشت‌های فرآوری‌شده، معمولا اثری خنثی یا مفید بر ال‌دی‌ال دارند. دستورالعمل‌های تغذیه‌ای کنونی عموما توصیه می‌کنند چربی اشباع کمتر از ۱۰ درصد کالری روزانه باشد و هرجا ممکن است، گزینه‌های غیراشباع در اولویت قرار گیرند.

چه چیزهایی هنوز نامشخص است

این تحلیل شفافیت بیشتری ایجاد می‌کند، اما پاسخ نهایی همه پرسش‌ها نیست. در بسیاری از مطالعات تغذیه و ژنتیک، افراد دارای تبار اروپایی بیش از حد نمایندگی شده‌اند و برای تایید دامنه کاربرد نتایج، به گروه‌های متنوع‌تری نیاز است. امتیاز چندژنی استفاده‌شده در اینجا گرایش مادام‌العمر به ال‌دی‌ال را پیش‌بینی می‌کند، اما الگوریتم‌های امتیازدهی متفاوت و داده‌های ژنومی جدیدتر می‌توانند پیش‌بینی‌ها را دقیق‌تر کنند. در نهایت، پیامدهای بالینی بلندمدت مانند رویدادهای قلبی عروقی بخشی از این تحلیل نبودند؛ بنابراین هنوز باید بررسی شود که آیا افزایش کوتاه‌مدت ال‌دی‌ال در هر مورد به خطر بالاتر تبدیل می‌شود یا نه.

دیدگاه تخصصی

دکتر النا مورالس، متخصص قلب و عروق پیشگیرانه که رژیم غذایی و چربی‌های خون را مطالعه می‌کند، می‌گوید: «ژنتیک سرنوشت قطعی نیست، اما قواعد بازی را تغییر می‌دهد. اگر بیماری رژیم کم‌کربوهیدرات را شروع کند و ال‌دی‌ال او جهش پیدا کند، نخستین گام باید تکرار اندازه‌گیری و بررسی منابع چربی باشد. در بسیاری از موارد می‌توان به جای کنار گذاشتن کامل رژیم، با جایگزین کردن چربی‌های اشباع با گزینه‌های غیراشباع، خطر را کاهش داد.»

توصیه او بازتاب یک نگاه عملی است: از اطلاعات ژنتیکی و آزمایش‌های منظم برای هدایت تصمیم‌ها استفاده کنید و الگوهای غذایی‌ای را در اولویت بگذارید که مزایای متابولیک را با ایمنی قلب و عروق متعادل می‌کنند.

جمع‌بندی

پیام اصلی روشن است. پاسخ افراد به رژیم‌های کم‌کربوهیدرات و پرچرب متفاوت است و ژنتیک یکی از عوامل کلیدی ایجاد این تفاوت به شمار می‌رود. امتیازهای چندژنی راهی امیدبخش برای شناسایی افرادی ارائه می‌دهند که ممکن است با مصرف چربی اشباع بیشتر، افزایش ال‌دی‌ال را تجربه کنند؛ موضوعی که زمینه را برای توصیه‌های تغذیه‌ای شخصی‌سازی‌شده و مبتنی بر شواهد فراهم می‌کند. در این میان، پایش چربی خون پس از تغییرات عمده رژیم غذایی و انتخاب منابع چربی غیراشباع در صورت امکان، برای بیشتر افراد اقدامی منطقی و محتاطانه است.

منبعscitechdaily.com
فرشاد واحدی
به دنیای علم خوش اومدی! من فرشاد هستم، کنجکاو برای کشف رازهای جهان و نویسنده مقالات علمی برای آدم‌های کنجکاو مثل خودت!

نظر بگذارید

نظرات (5)

امیر

خلاصه اینکه خوبه اما یه کم رو داده‌‌ها بیشتر کار می‌خواست، و اینکه آیا افزایش کوتاه‌مدت LDL واقعا به خطر بلندمدت می‌رسه هنوز معلوم نیست.

بیوانیکس

امتیاز چندژنی کاربردی به نظر میاد ولی جای کار داره؛ ابزار احتمالاتیه، نه قطعیت. پایش متناوب لازمه مخصوصا وقتی رژیم رو تغییر میدی

توربو

تو خانواده‌مون هم یه نفر بعد کتو LDLش بالا رفت، پسرش نه، حالا می‌فهمم چرا. من که مراقب‌تر میشم، جایگزین چربیها رو هم می‌چکونم

کوینکس

این که نتایج بیشتر روی افراد اروپایی نشون داده شده نگران‌کنه. آیا برای جمعیت‌های دیگه هم جواب میده؟

دیتاپالس

وااای، یعنی ژنتیک می‌تونه اینقدر قوی باشه؟ فکر نمی‌کردم… حالا واقعا باید قبل از رژیم تست ژنتیک بدیم؟