5 دقیقه
جیلی به اقدامی نزدیک میشود که میتواند بلندپروازیهای اروپایی این خودروساز چینی را از نو تعریف کند. بر اساس گزارشی از رسانه اسپانیایی لا تریبونا د آوتوموسیون، این شرکت با خرید خط مونتاژ بادی ۳ در کارخانه فورد آلموسافس در والنسیا اسپانیا موافقت کرده است؛ سایتی که اکنون غیرفعال مانده، اما ممکن است بهزودی با نشانی کاملا متفاوت روی خط تولید دوباره جان بگیرد.
اگر این توافق همانطور که انتظار میرود نهایی شود، جیلی چیزی بسیار فراتر از فضای کارخانه به دست میآورد. این شرکت یک پایگاه صنعتی آماده در قلب اروپا خواهد داشت؛ پایگاهی که در زمانی که تعرفهها، هزینههای لجستیک و حساسیتهای سیاسی، صادرات ساده از چین را کمجذابتر کردهاند، مسیر سریعتر و راهبردیتری برای تولید خودرو در اروپا فراهم میکند.
این گزارش میگوید جیلی قصد دارد در این سایت یک مدل برقیسازیشده جدید را بر پایه پلتفرم جیایای بسازد؛ پلتفرمی که مخفف معماری جهانی هوشمند انرژی نو است. گفته میشود این خودرو در داخل شرکت با کد ۱۳۵ شناخته میشود. نکته مهمتر برای خریداران اروپایی این است که طبق برنامه، این مدل با سه گزینه قوای محرکه عرضه خواهد شد: هیبریدی، پلاگین هیبریدی و تمام برقی. چنین انعطافی اهمیت زیادی دارد. بازار اروپا در همه کشورها با یک سرعت به سمت خودروهای برقی حرکت نمیکند و برندهایی که چند گزینه برقیسازیشده ارائه میدهند، معمولا شانس بیشتری برای پاسخگویی به تقاضای محلی دارند.
همچنین گمانهزنیها درباره ارتباط نزدیک این مدل با جیلی ایایکس۲ رو به افزایش است؛ همان شاسیبلند برقی کامپکت که در چین با نام شینگیوان فروخته میشود. اگر این موضوع درست باشد، نسخه تولیدی والنسیا احتمالا بهجای کپی مستقیم از سبد محصولات داخلی چین، بهطور گسترده با سلیقه مشتریان اروپایی، مقررات محلی و انتظارات بازار اروپا هماهنگ خواهد شد.
کارخانهای با پروندهای ناتمام
کارخانه آلموسافس مدتها یکی از سایتهای کلیدی تولید فورد در اسپانیا بوده است، اما مانند بسیاری از کارخانههای قدیمی وابسته به اقتصاد عصر موتورهای احتراقی، درگیر بازتنظیم گسترده صنعت خودرو شده است. خودروسازانی مانند فورد و نیسان در حال کاهش ظرفیتهای بلااستفاده هستند، زیرا دوباره میاندیشند که در عصر خودروهای برقی، چه چیزی را کجا و چگونه بسازند.
اینجاست که جیلی وارد صحنه میشود. برای خودروسازان چینی که به بازارهای بیرونی نگاه میکنند، فضای خالی کارخانههای غربی دیگر فقط یک فرصت نیست. این موضوع بخشی از یک راهبرد بزرگتر است. برندها بهجای تکیه صرف بر صادرات از چین، بیش از پیش به بومیسازی تولید، مونتاژ خودرو نزدیکتر به خریداران و ساخت زنجیرههای تأمینی روی آوردهاند که در برابر موانع تجاری و تغییر مقررات مقاومتر باشد.
از نظر عملی، استفاده از زیرساختهای موجود فورد در اسپانیا به جیلی اجازه میدهد سالها کار مقدماتی را دور بزند. این شرکت میتواند از یک منطقه خودرویی تثبیتشده، نیروی کار آموزشدیده و پایگاه تولیدی که از قبل در شبکه صنعتی اروپا ادغام شده است بهره ببرد. به همان اندازه مهم، تولید محلی به جیلی کمک میکند وابستگی خود را به واردات کاهش دهد؛ موضوعی که با افزایش حساسیت نسبت به تعرفه واردات برای سازندگان خودروهای برقی چینی در اروپا اهمیت بیشتری پیدا کرده است.
احتمالا لایه دیگری هم در این ماجرا وجود دارد. گزارش اسپانیایی نشان میدهد که خود فورد نیز ممکن است در نهایت مدلی مشترک بر پایه فناوری جیلی عرضه کند. چنین احتمالی نشان میدهد فرضیات قدیمی صنعت خودرو با چه سرعتی در حال تغییر است. تا همین چند سال پیش، خودروسازان چینی اغلب بهعنوان پیروانی دیده میشدند که از گروههای باسابقه غربی یاد میگیرند. اکنون بحثها بیش از پیش حول اشتراک فناوری، دسترسی به پلتفرم و همکاریهای کاهشدهنده هزینه میچرخد؛ همکاریهایی که میتوانند دوطرفه باشند.
رویترز اوایل امسال به همین مسیر اشاره کرده بود. در ماه فوریه، این خبرگزاری گزارش داد که فورد و جیلی درباره یک همکاری گستردهتر مذاکره میکنند؛ همکاریای که میتواند نهتنها تولید در اروپا، بلکه اشتراک فناوریهای پیشرفته خودرویی از جمله سامانههای رانندگی خودکار را نیز در بر بگیرد. منطق این همکاری برای هر دو طرف روشن است. توسعه خودروهای برقی و نرمافزارمحور هزینهبر است و هزینه حرکت انفرادی هر روز بالاتر میرود.
اگر توافق تولیدی گستردهتری نهایی شود، اثر آن بر والنسیا میتواند قابل توجه باشد. پیش از همهگیری، کارخانه آلموسافس پنج مدل تولید میکرد و سالانه بیش از ۳۰۰ هزار خودرو از خطوط آن خارج میشد. یک برنامه صنعتی تازه با پشتیبانی جیلی و احتمالا همراهی فورد میتواند بخشی از آن مقیاس ازدسترفته را بازگرداند.
برای اروپا، این تحول نشانه دیگری است که مرحله بعدی رقابت خودروهای برقی فقط با این معیار تعریف نمیشود که چه شرکتی بیشترین خودرو را میفروشد. این رقابت همچنین به این بستگی دارد که چه کسی کنترل تولید را در دست دارد، چه کسی سریعتر خود را با مقررات محلی تطبیق میدهد و چه کسی میتواند کارخانههای خاموش را به داراییهای راهبردی تبدیل کند. به نظر میرسد جیلی این واقعیت را بهخوبی درک کرده است.
نظرات
علی.ن
یه بار تو یه کارخانه قدیمی کار کرده بودم، راهاندازی دوباره سخته ولی زیرساخت آماده کلیه، اگه مطابق بازار اروپا باشن، شانس دارن…
مهران
کمی اغراق شده به نظر میاد، ولی تولید محلی منطقیه. اگه فورد هم بیاد همراه، اشتغال برمیگرده، کیفیت هم مهمه، امیدوارم الکی وعده ندن
توربو
معلوم نیست این فقط شایعهس یا معامله جدی؟ تعرفهها و استانداردها دردسرسازن , باید دید چطور رقابت میکنن
رودایکس
وااای، اگه جیلی واقعا خط فورد رو بگیره یعنی ورود جدی به اروپا! میتونه بازی رو عوض کنه، اما مجوزها و هزینهها رو هم باید دید...
ارسال نظر