5 دقیقه
استتار هرگز دروغ نمیگوید. در یک صبح نمناک در نوربرگرینگ، یک لندروور استتارشده با تایرهای آفرود گودیر رَنگلر، با صدایی خشن از مقابل عکاسان گذشت و بیشتر از آنکه شبیه یک خودروی آزمایشی باشد، حس یک چالش مستقیم را القا میکرد. این نمونه اولیه، تهاجم را همانطور به تن دارد که یک خودروی رالی غبار را بر بدنهاش حمل میکند: بیتعارف، بهدستآمده و از همان نگاه نخست کاملا آشکار.
وقتی خشونت رالی با صیقل خیابان ترکیب میشود
لندروور دی۷ایکس-آر در رالی داکار ۲۰۲۶ با رانندگی رُکاس باچیوشکا و اوریول ویدال، پیروزی کلاس خود را به دست آورد و همتیمیهای آنها، سارا پرایس و شان بریمن، درست پشت سرشان قرار گرفتند. رتبه چهارم استفان پترهانسل، اسطوره داکار، را هم به این تصویر اضافه کنید تا روشن شود چرا مهندسان ممکن است وسوسه شوند این شتاب و اعتبار مسابقهای را در قالب یک دیفندر جادهای تولید محدود عرضه کنند.
.avif)
نمونه اولیهای که در تصاویر دیده شده نشان میدهد این وسوسه حالا به مرحله اجرا نزدیک شده است. شاخصترین نشانه، آرایش دوگانه ورودی هواست که در ستونهای جلو جا گرفته و آنقدر دقیق در فلز بدنه شکل داده شده که بیشتر شبیه یک راهکار آیرودینامیکی هدفمند به نظر میرسد تا یک تجهیز اضافه پس از خرید. آفرودرها به این ورودیها، ورودی هوای صحرایی میگویند؛ این ورودیها رو به عقب قرار میگیرند و هنگام فشار سنگین به خودرو، از ورود گردوغبار و شن به موتور جلوگیری میکنند. در عین حال، همین جزئیات به نمای جانبی خودرو هویتی فوری و کاملا رالیمحور میدهد.
اگر دقیقتر نگاه کنید، رد محور عریضتر، گلگیرهای عضلانیتر و تایرهایی که ظاهرا ۳۵ اینچی هستند، به چشم میآید؛ تایرهایی که فضای گلگیرها را بسیار بهتر از آرایش ۳۳ اینچی فعلی پر میکنند. خودرو وقاری تهاجمی و هندسه تعلیقی دارد که از حفاظت جدیتر زیر بدنه و افزایش فاصله از زمین نسبت به اکتای استاندارد خبر میدهد. شایعات به کمکفنرهای عقب دوقلوی بیلشتاین با مشخصات مسابقهای و یک مجموعه فنر و کمک یکپارچه در جلو اشاره میکنند، اما لندروور هنوز این جزئیات را تایید نکرده است.
قدرت و سامانه انتقال نیرو کمتر جای حدس و گمان دارد. پلتفرم اکتا هماکنون از یک موتور هشتسیلندر ساخت بیامو، سامانه چهارچرخ محرک و گیربکس خودکار زداف استفاده میکند. دی۷ایکس-آر رالی همین معماری کلی را حفظ کرده، اما با نسبت نهایی سبکتر، گشتاور خردکنندهای را در سرعتهای پایین و میان شنهای عمیق ارائه میدهد. این خودرو در پیکربندی مسابقهای از حالت ویژهای به نام «حالت پرواز» نیز بهره میبرد که هنگام جدا شدن خودرو از زمین، گشتاور چرخها را کاهش میدهد تا از مجموعه انتقال نیرو محافظت کند و فرودها را آرامتر سازد. تبدیل چنین ایدهای به یک نسخه ویژه مجاز برای تردد جادهای، بیشتر به نرمافزار هوشمند و تغییرات سختافزاری دقیق نیاز دارد، نه بازآفرینی کامل خودرو.
و بعد نوبت به قیمت میرسد. در ایالات متحده، دیفندر اکتا در نسخه استاندارد از حوالی ۱۴۹ هزار یورو آغاز میشود و نسخه بلک آن حدود ۱۵۸ هزار یورو قیمت دارد. هر دو نسخه حدود ۶۲۶ اسب بخار قدرت و ۵۵۳ پوند-فوت، معادل ۷۵۰ نیوتنمتر، گشتاور تولید میکنند و به گفته لندروور، سامانه کنترل شروع حرکت میتواند گشتاور را تا نزدیکی ۵۹۰ پوند-فوت، معادل ۸۰۰ نیوتنمتر، بالا ببرد. انتظار میرود هر مشتق الهامگرفته از داکار، افزایشی قابل توجه روی این ارقام داشته باشد.
پس یک دیفندر اکتا داکار دقیقا چه میتواند باشد؟ به صفحات محافظ تقویتشده زیر بدنه، ارتفاع سواری کمی بیشتر، کمکفنرهای تنظیمشده با حالوهوای رالی و لاستیکهای پهنتر فکر کنید؛ مجموعهای که این شاسیبلند را به یک جنگجوی بیابانی تبدیل میکند، بیآنکه برای مسیرهای خدماتی، جادههای خاکی و استفاده روزمره بیش از حد خشن باشد. کمکفنرهای هیدرولیکی بههمپیوسته برگرفته از رنجروور اسپرت اسوی و سریعترین سامانه فرمانی که تاکنون روی یک دیفندر نصب شده، فقط میتوانند این پکیج را تیزتر و دقیقتر کنند.
آیا لندروور چند دستگاه از آن را به مشتریان بسیار ثروتمند خواهد فروخت یا این پروژه را بهعنوان هالهای مسابقهای با پشتیبانی کارخانه حفظ میکند؟ شنیدهها از یک نسخه ویژه بسیار محدود حکایت دارند؛ خودرویی نمایشی که دیانای داکار را به شوروم میآورد. فعلا نمونه اولیه دیدهشده در نوربرگرینگ بلندترین سرنخی است که در اختیار داریم: این برند به سختافزار با مشخصات مسابقهای فکر میکند، اما با رفتار خیابانی که مالکان واقعا به آن نیاز دارند.
این خودرو شبیه دیفندری است که یاد گرفته در شنها با تمام توان بدود، بیآنکه آرامش خود را روی جاده از دست بدهد.
منبع: autoevolution
ارسال نظر