ویلچر رباتیک تویوتا واک می؛ آینده جابه جایی هوشمند

یک وسیله کمک‌حرکتی را تصور کنید که مثل یک حیوان کوچک بلند می‌شود، قدم برمی‌دارد و از کنار موانع عبور می‌کند. این وسیله نمی‌غلتد. راه می‌رود. واک می تویوتا یک ویلچر مفهومی است که چرخ‌ها را با چهار پای رباتیک جایگزین کرده و نتیجه آن به شکلی عجیب، حس آزادی بیشتری ایجاد می‌کند.

چرا پا به‌جای چرخ؟

چرخ‌ها روی مسیرهای صاف فوق‌العاده‌اند. اما روی پله‌ها، جدول‌ها و زمین‌های ناهموار به دردسر می‌افتند. واک می می‌خواهد این محدودیت‌ها را از میان بردارد. طراحی چهارپا نوید دسترسی به جاهایی را می‌دهد که ویلچرهای سنتی نمی‌توانند به آن‌ها برسند: بالا رفتن از پله‌ها، عبور از سطوح ناهموار و پشت سر گذاشتن آستانه‌ها بدون نیاز به مکث و نگرانی. این ویلچر هوشمند حتی می‌تواند کاربر را بالاتر ببرد تا سوار شدن به خودرو یا قرار گرفتن روی یک سکوی مرتفع بسیار آسان‌تر شود.

حسگرها بخش اصلی تصمیم‌گیری را انجام می‌دهند. لیدار مسیر پیش رو را اسکن می‌کند. رادار تشخیص برخورد، خطرهای ناگهانی را زیر نظر دارد. حسگرهای توزیع وزن و الگوریتم‌های داخلی، حرکت هر پا و زاویه صندلی را به‌صورت لحظه‌ای تنظیم می‌کنند. نتیجه، دستگاهی است که محیط را درک می‌کند و با آن سازگار می‌شود، در نتیجه فشار ذهنی فرد استفاده‌کننده کاهش می‌یابد.

روش‌های کنترل انعطاف‌پذیرند. جوی‌استیک‌های دستی در کنار فرمان‌های صوتی و رابط صفحه‌لمسی قرار گرفته‌اند. می‌توانید آن را با دست، صدا یا چند لمس ساده هدایت کنید. اشاره‌های کوچک به قدم‌هایی پایدار و حساب‌شده تبدیل می‌شوند. سامانه‌های تعادل در پس‌زمینه و بی‌سروصدا کار می‌کنند تا کاربر به‌جای احساس کنترل شدن، حس امنیت داشته باشد.

واک می به مجموعه مفاهیم حرکتی سری می تویوتا تعلق دارد و زیر چتر ابتکار گسترده‌تر «تحرک برای همه» قرار می‌گیرد. این زمینه اهمیت زیادی دارد: این محصول برای شگفت‌زده کردن صرف طراحی نشده است. واک می بخشی از تلاش بزرگ‌تر برای افزایش استقلال افراد دارای محدودیت حرکتی است. تویوتا در حال آزمایش، بهبود مرحله‌به‌مرحله و یادگیری از نمونه‌های اولیه است.

این طرح نگاهی کوتاه به آینده وسایل کمک‌حرکتی است؛ آینده‌ای که در آن این وسایل کمتر شبیه ابزار و بیشتر شبیه همراهانی هوشمند و یاری‌رسان رفتار می‌کنند.

با این حال، نباید انتظار داشت فردا آن را در همه نمایشگاه‌ها ببینیم. واک می همچنان یک پروژه در حال توسعه است. پیش از تولید انبوه، اگر اصلا به آن مرحله برسد، پرسش‌های فنی، مقرراتی و مرتبط با تجربه کاربری باید حل شوند. اما به‌عنوان یک طرح مفهومی، آینده‌ای را ترسیم می‌کند که در آن دستگاه‌های حرکتی با محیط‌های پیچیده سازگار می‌شوند، نه اینکه کاربران را مجبور کنند خود را با محدودیت‌های محیط وفق دهند.

پس اگر ویلچرها بتوانند راه بروند، چه چیزی تغییر می‌کند؟ برای بسیاری از افراد، موانع روزمره کوچک‌تر می‌شوند. جدول‌ها، پله‌ها و آستانه‌ها قابل عبور خواهند شد. استقلال بیشتر می‌شود. و طراحی از حمل‌ونقل ساده به کمک هوشمند تغییر مسیر می‌دهد. قدم‌های کوچک. پیامدهای بزرگ.